Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Ένας από τους πιο δημοφιλείς έλληνες ηθοποιούς μιλάει για την «κλωτσιά» που τον έφερε στην υποκριτική, τη σχέση του με τους σκηνοθέτες, τα social media, το lifestyle και τον τρόπο που αντιμετωπίζει το μέλλον

Έγινε ξαφνικά γνωστός το 2005, χάρη στον ρόλο του «Κρητικού» στην ταινία του Νίκου Περάκη Λουφά και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο. Από τότε, ο Ορφέας Αυγουστίδης έχει μία συνεπέστατη πορεία μέσα από θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές που βρίσκονται πάντα στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Φέτος συμμετέχει στα 7 χρόνια ( Θέατρο Αποθήκη, σκηνοθ. Οδ. Παπασπηλίοπουλος) και στην Τεράστια Έκρηξη (Skrow, σκηνοθ. Βασ. Μαυρογεωργίου)

 

Φωτογράφος: Λευτέρης Σιαράπης
Fashion Editor: Βίβιαν Ρουβέλα
Ευχαριστούμε θερμά τον πολυχώρο Piree (Κάστορος 78, Πειραιάς, 210-4082700) για την ευγενική φιλοξενία.

Έχοντας δύο γονείς ηθοποιούς (σ.σ. Ντίνο Αυγουστίδη, Μαρία Τζομπανάκη) θα έλεγε κανείς ότι δύσκολα θα μπορούσες να πάρεις άλλο δρόμο πλην της υποκριτικής. Οι ίδιοι τι ρόλο έπαιξαν τελικά στην επιλογή σου αυτή;

Με άφησαν ελεύθερο να αποφασίσω εγώ. Μου είπαν «Ξέρεις πώς ζήσαμε. Ποιες είναι οι συνθήκες του επαγγέλματος. Πότε είχαμε δουλειά και πότε όχι» Οπότε… «Ξάσου!», που έλεγε και η γιαγιά μου η Κρητικιά. «Κάνε ό,τι νομίζεις. Εσύ ξέρεις».  

Ένιωσες ποτέ ότι βρίσκεσαι στη «σκιά» τους;

Προσπαθώντας να κρατήσω όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση από αυτό που είχαν φτιάξει εκείνοι, για να κάνω εγώ το δικό μου, ήμουν από την αρχή πολύ αντιδραστικός, Τώρα πια δεν με ενδιαφέρει. Νιώθω μια χαρά. Κάνω τελείως διαφορετικά πράγματα με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο και με εντελώς διαφορετική ταυτότητα. Κάποιοι βέβαια θα συνδέουν για πάντα ό,τι κάνω με τους γονείς μου... Ειλικρινά όμως δεν με αφορά. 

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Σακάκι, πουκάμισο, γραβάτα και παντελόνι όλα Tailor Italian Wear, κάλτσες Calzedonia, μποτάκια Perla Pura.

Ποιο ήταν το πρώτο στοιχείο που σε γοήτευσε στην υποκριτική;

Δεν ήταν καν η υποκριτική. Ήταν η σκηνοθεσία στο σινεμά. Αυτό ήταν το όνειρό μου. Να γίνω σκηνοθέτης. Το θέατρο δεν μ’ ενδιέφερε καθόλου. Δεν περνούσε καν από το μυαλό μου. Παρ’ όλα αυτά ήμουν αφάνταστα εξοικειωμένος με αυτό…

Ίσως γι’ αυτό και να μην το σκέφτηκες ποτέ ως επάγγελμα…

Ακριβώς. Θέατρο, λόγω των παραστάσεων που έπαιζαν οι γονείς μου, έβλεπα πάντα από τα παρασκήνια, από την κουίντα, ενώ σινεμά από τη θέση των θεατών. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο πατέρας μου είχε θερινό σινεφίλ κινηματογράφο. Πρώτα το Σινέ Αμόρε, πάνω από το θέατρο Αμόρε και μετέπειτα το Σινέ Ψυρρή. Έτσι μαγεύτηκα από το σινεμά και από αυτό χαράχτηκαν τα πρώτα μου όνειρα. Δεν συνέβη το ίδιο με το θέατρο. Μάλλον το να βρίσκεσαι όλη την ημέρα πάνω από μία κατσαρόλα, σε κάνει να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα πιάτο ωραίο φαγητό.

Και πώς τελικά ασχολήθηκες με το θέατρο; Πότε πρωτοανέβηκες στην σκηνή;

Στα 18 μου, όταν ξεκίνησα να σπουδάζω σκηνοθεσία κινηματογράφου, δούλευα παράλληλα στην Εθνική Λυρική Σκηνή ως κομπάρσος, για να βγάζω ένα μεροκάματο… Έναν χρόνο μετά, θέλοντας ως μελλοντικός σκηνοθέτης να έχω πάρει και μία γεύση από υποκριτική σκέφτηκα να δώσω στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τελικά όμως δεν πέρασα. Δεν χρησιμοποίησα και κάποια γνωριμία…Δεν ήθελα.

Αν χρησιμοποιούσες δηλαδή, θα έπιανε;

Υπάρχει κόσμος που λέει ότι αν χρησιμοποιήσεις, πιθανότατα θα λειτουργήσει. Έτσι κι αλλιώς πάντως δεν ήμουν και τίποτα εξαιρετικό. Ούτε έτοιμος ήμουν, ούτε τι έκανα ήξερα. Η διαδικασία όμως της προετοιμασίας για τις εξετάσεις με γλύκανε τόσο, ώστε να πάρω την απόφαση να δοκιμάσω σε κάποια ιδιωτική δραματική σχολή. Έτσι πήγα στην σχολή Αρχή της Νέλης Κάρρα

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Μπουφάν, πουκάμισο και παντελόνι Hugo (BOSS Stores), πουλόβερ Brooks Brothers (Brooks Brothers Boutique), κάλτσες Calzedonia, παπούτσια Perla Pura.

H πρώτη σου δουλειά ως ηθοποιός πώς πρόεκυψε;

Τη χρονιά εκείνη σταμάτησα από τη Λυρική και άρχισα να δουλεύω στο bar – restaurant του πατέρα μου, το Kouzina. Θαμώνας εκεί ήταν ο Νίκος Περάκης. Με ήξερε ως γιο των γονιών μου, αλλά κυρίως με γνώριζε σαν αυτόν που του σέρβιρε τα ποτά. Ένα βράδυ λοιπόν με ρώτησε: «Ξέρεις κρητικά;», «Καθόλου!» του απαντάω. «Πιστεύεις ότι η μάνα σου θα μπορούσε να σου κάνει λίγα ιδιαίτερα;» «Γιατί;», τον ρωτάω. «Κάνω μία ταινία και μου έχει μείνει ένας ρόλος. Ενδιαφέρεσαι;» «Δεν ξέρω…Ας δοκιμάσουμε» του απάντησα. Μου έδωσε το κείμενο, έκανα το δοκιμαστικό και κάμποσες ημέρες μετά, όταν σχεδόν το είχα ξεχάσει, με ενημέρωσαν, ότι πήρα τον ρόλο για την ταινία Ράδιο Αρβύλα.

Μπήκα στην υποκριτική…με μία κλωτσιά! 

Ράδιο Αρβύλα;

Ναι. Έτσι θα λεγόταν αρχικά η ταινία. Ξεκινήσαμε συναντήσεις, πρόβες, και πάνω σε εκείνη τη διαδικασία ο Νίκος αποφάσισε ο τίτλος να γίνει Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο.

Και από εκεί είναι η κλασική πλέον ατάκα σου: Δεν το κουνάω απ’ επαέ…

Ναι…. Κι έτσι, εντελώς ξαφνικά η πρώτη μου δουλειά ήταν μια ταινία που αυτήν τη στιγμή αποτελεί μαζί με την Πολίτικη Κουζίνα και το Safe Sex τις τρεις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών στον ελληνικό κινηματογράφο. Έτσι μπήκα στην υποκριτική…με μία κλωτσιά! 

Μετά; Άρχισαν να έρχονται οι προτάσεις η μία πίσω από την άλλη;

Όχι ακριβώς…αλλά σίγουρα άρχισε το πράγμα να κινείται. Ήταν βέβαια και άλλες οι εποχές. Τότε, ένα εξώφυλλο σε περιοδικό, με τα εκατοντάδες χιλιάδες τεύχη που πουλούσε, είχε τεράστια δύναμη. Εξάλλου, ακόμα δεν είχαν πέσει οι μάσκες. Ήταν τρία – τέσσερα χρόνια πριν αρχίσει να καταρρέει όλο το σύστημα σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Λίγο πριν τραβηχτεί το ψευτόχαλο στο οποίο πατούσε ολόκληρη η χώρα. Όταν όμως άρχισε η πτώση, αυτό που κατέρρευσε πρώτο - πρώτο, ήταν όλο εκείνο το lifestyle.

Σημέρα δηλαδή δεν υπάρχει;

Υπάρχει, αλλά με νέα δομή. Εκτονώνεται πλέον όχι σε πέντε – δέκα αναγνωρίσιμα πρόσωπα αλλά σε εκατομμύρια μικρογνωστούς του Instagram. Xωρίς βέβαια καμία διάρκεια. Ενώ τότε ένα εξώφυλλο κρατούσε έναν μήνα, τώρα, ένα πολυδιαβασμένο ποστάρισμα κρατάει το πολύ πέντε λεπτά…Ύστερα διαγράφεται…και από τον «τοίχο» σου και από τη μνήμη σου.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Κοστούμι Dimitris Petrou, πουκάμισο και γραβάτα Brooks Brothers.

Με τα social media, πάντως, ασχολείσαι και εσύ…

Ναι, αλλά όχι καλά. Δεν νομίζω ότι το ‘χω… Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να κάνω αυτό που γίνεται πολύ τελευταία: το «Κοίτα τι κάνω σπίτι μου. Κοίτα τι τρώω, κοίτα πώς ξύπνησα». Δεν θα το επέτρεπα στον εαυτό μου.

Τη δουλειά σου την προωθείς μέσω των κοινωνικών δικτύων;

Ναι. Κάνω μία σχετική επικοινωνία…Όχι όμως πλύση εγκεφάλου, ούτε θα πρήξω φίλους, γνωστούς και άγνωστους και να βγάζω συνέχεια «Ελάτε, ελάτε, ελάτε». Το θέμα εξάλλου δεν είναι να έρθει κάποιος να δει εσένα, αλλά εκείνος που θέλει να ψυχαγωγηθεί, να επιλέξει την δικιά σου παράσταση για να το κάνει.

Έχεις βρεθεί σε δουλειά που ξέρεις πως δεν είναι καλή;

Και βέβαια.

Θεωρώ τους ηθοποιούς αυθύπαρκτους καλλιτέχνες, που δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από τη ματιά και την καθοδήγηση του σκηνοθέτη

Πώς το χειρίζεσαι;

Ακόμα και στις «χειρότερες», στις πιο αποτυχημένες, τελικά, είτε δικές μου επιλογές, είτε ομαδικές προσεγγίσεις, υπήρχαν πράγματα που με έκαναν να θέλω να είμαι εκεί με νύχια και με δόντια και να το παλεύω. Πάντως με τα χρόνια σταματάς να κάνεις το λάθος να ασχολείσαι με το πόσο δεν σε βοήθησε ο σκηνοθέτης ή οι συνεργάτες σου. Θεωρώ τους ηθοποιούς αυθύπαρκτους καλλιτέχνες, που δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από τη ματιά και την καθοδήγηση του σκηνοθέτη. Δεν είμαστε μαριονέτες, που μπαίνουμε να κάνουμε κάτι που έχει σκεφτεί ο άλλος χωρίς να έχει καμία σημασία το ποιοι είμαστε. Οι επιλογές που κάνω ως ηθοποιός μέσα στην πρόβα, πάνω στη σκηνή έχουν να κάνουν με το ποιος είμαι. Δεν μπορείς, ως σκηνοθέτης, να εξαφανίζεις την ταυτότητα του ανθρώπου.  Αν ένας σκηνοθέτης θέλει να μου πει πώς θα κουνήσω το αριστερό μου και πώς το δεξί μου πόδι, θα πεθάνω από «ασφυξία».

Έχεις συναντήσει τέτοιο σκηνοθέτη;

Έχω, ευτυχώς όχι πρόσφατα. Από την άλλη δε, και πέρσι και φέτος που συνεργάζομαι με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, που σκηνοθετεί τα «7 χρόνια» στο θέατρο Αποθήκη, δεν είπα ούτε μία στιγμή «Διαφωνώ». Εντάξει, έτυχε να είναι ένας υπέροχος σκηνοθέτης, που δεν σου δίνει καμία αφορμή να διαφωνήσεις και ήταν από τις πιο φανταστικές και αποτελεσματικές συνεργασίες που μπορώ να θυμάμαι. Όπως και με τον Βασίλη Παπαγεωργίου με την «Μεγάλη έκρηξη» στο θέατρο Skrow. Αυτό πάντως που λέω δεν είναι να αυτοσκηνοθετούμαστε, αλλά να μην ακυρώνεται η προσωπικότητά μας.

Έχω τολμήσει. Και έχω τολμήσει τόσο, ώστε κάποιες φορές να έχω υπάρξει ανεξέλεγκτα κακός. Αυτή ήταν όμως η ανάγκη μου

Μήπως όμως αυτό είναι ένα καταφύγιο και για την απροθυμία των ηθοποιών να ξεβολευτούν, να κάνουν κάτι έξω από τα δικά τους όρια;

Δεν ξέρω για τους άλλους πάντως σε ‘μενα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Τον πρώτο ρόλο που έπαιξα στο θέατρο, στις Νύχτες Ραδιοφώνων, διασκευής της Ελένης Ράντου στο Altruists και σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, υποδυόμουν έναν άνθρωπο της νύχτας, τοξικομανή…Ένα πολύ σκοτεινό πλάσμα. Στον Κατάδικο μου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη έκανα έναν ιρανό μετανάστη…Όλοι αυτοί οι ρόλοι λοιπόν είχαν άλλη γλώσσα, άλλη κινησιολογία άλλη μορφή από τη δική μου.  Άρα όλα αυτά για την ελευθερία του ηθοποιού, δεν σου τα λέω από την ανασφάλεια ενός ηθοποιού που δεν μπορεί να μετακινηθεί από το σχήμα του…Έχω τολμήσει. Και έχω τολμήσει τόσο ώστε κάποιες φορές να έχω υπάρξει ανεξέλεγκτα κακός. Αυτή ήταν όμως η ανάγκη μου. Όχι μόνο σαν καλλιτέχνης. Να κάνω πράγματα όπως αυτά που έβλεπα μικρός στο σινεμά και μου άρεσαν.

Και ποια ήταν αυτά;

Το Ed Wood του Tim Barton, για παράδειγμα, που έβλεπα έναν Johnny Depp, να κάνει πρωτόγνωρα πράγματα, τελείως έξω από αυτόν. Τώρα όλοι τον κατηγορούν ότι έχει κολλήσει στη μανιέρα του, επειδή το εκτός του έγινε πλέον εντός του.

Μεγάλη η συζήτηση για τη μανιέρα στην τέχνη…

Εγώ πάντως δεν θέλω να κρίνω τις μανιέρες. Δεν έχω φτάσει ακόμα τα τριάντα χρόνια στην δουλειά αυτή για να γνωρίζω πόσο αφόρητα αδιέξοδο μοιάζει να συνειδητοποιεί κανείς ότι ως εκεί φτάνει η γκάμα του και δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Σακάκι, πουκάμισο, γραβάτα και παντελόνι όλα Tailo Italian Wear.

Τον εαυτό σου πώς τον φαντάζεσαι σε δεκαπέντε χρόνια από σήμερα;

Δεν τον φαντάζομαι καθόλου. Δεν ξέρω…

Μέχρι πού φτάνει η σκέψη σου, σε σχέση με το μέλλον σου;

Τώρα, αυτήν τη στιγμή, μέχρι τον Αύγουστο.

Το παρελθόν και η πολύ βαθιά ενασχόληση με αυτό σε σπρώχνει σε βαθιά μελαγχολία

Αυτό πηγάζει από κάποιον φιλοσοφικό προβληματισμό; «Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε…»;

Είναι θέση ζωής. Να κοιτάζω, να μ’ ενδιαφέρει, να ασχολούμαι, να διυλίζω το εδώ και το τώρα. Το παρελθόν και η πολύ βαθιά ενασχόληση με αυτό σε σπρώχνει σε βαθιά μελαγχολία ενώ η βαθιά ενασχόληση με το μέλλον σε σπρώχνει προς μία κατάσταση αγχώδους διαχείρισης των πραγμάτων.

Δεν ονειρεύεσαι δηλαδή;

Ονειρεύομαι…αλλά μάλλον όχι τόσο συγκεκριμένα ώστε να μπορώ να σ’ το αναλύσω. Έχω δυο – τρεις όμορφες εικόνες στο μυαλό μου, που έχουν να κάνουν πιο πολύ με συναισθήματα και πράγματα τα οποία μπορεί να καταφέρει κανείς με τον τρόπο που ζει, που σκέφτεται και παίρνει θέση απέναντι στα πράγματα και όχι με το πόσα λεφτά βγάζει. Τα έχω στο μυαλό μου και ξέρω στο περίπου τι νιώθω και πώς θα ήθελα να βιώνω τη ζωή μου. Και είναι στιγμές που νιώθω πως αγγίζω κάτι ιδανικό, το οποίο θα ήθελα στο μέλλον να το αγγίζω και λίγο πιο συχνά και λίγο πιο συνειδητά και όταν τα πράγματα θα αρχίσουν να παγιώνονται και να επαναλαμβάνονται, να έχω τη δύναμη να τ’ αλλάζω. 

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Γιλέκο και παντελόνι Zara, ζιβάγκο Brooks Brothers (Brooks Brothers Boutique), κάλτσες Calzedonia, παπούτσια Perla Pura (Perla Pura Boutique).

Υπάρχει κάτι σε σένα, για το οποίο σε κατηγορούν οι γύρω σου;

Παρεξηγείται, ίσως, ο τρόπος μου. Είμαι λίγο έντονος στον τρόπο που μιλάω και εκφράζομαι και μερικές φορές, μπορεί να παρεξηγηθώ ως κάπως υπερόπτης ή κριτικής διάθεσης άνθρωπος. Δεν ισχύει όμως κάτι τέτοιο.

Ο χαρακτήρας που υποδύεσαι στη Μεγάλη Έκρηξη, έχει ως στόχο να γίνει ένας σούπερ ήρωας. Ποια είναι έως τώρα η μεγαλύτερη στιγμή ηρωισμού στη δική σου ζωή;

Φοβάμαι ότι αν σ’ την πω θα χάσει την ανιδιοτέλειά της. Οπότε θα προτιμούσα να την κρατήσω καλά φυλαγμένη μέσα μου.

Η μεγαλύτερη στιγμή δειλίας σου;

Σίγουρα έχω κωλώσει στη ζωή μου, αλλά μάλλον όχι τόσο ώστε να χαραχθεί στη μνήμη μου.

Ποιο έγκλημα θα σε εξίταρε περισσότερο να τελέσεις μέσα στο προστατευμένο περιβάλλον της θεατρικής σύμβασης;

Στα 7 χρόνια κάνω ένα βαρβάτο έγκλημα. Μια γερή φοροδιαφυγή εκατομμυρίων και, να σου πω την αλήθεια, είναι στιγμές που το απολαμβάνω πραγματικά.

Θυμάσαι το πρώτο σου θεατρικό φιλί;

Εννοείται! Ήταν με τον Κώστα Αποστολάκη, στη Νύχτα Ραδιοφώνων. Έκανε τον νταβαντζή μου κι εγώ στο τέλος τον μαχαίρωνα. Μου έλεγε μάλιστα τη θεϊκή ατάκα: «Με τον σουγιά που σου χάρισα;», μου έσκαγε το φιλί και πέθαινε.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Παλτό και παντελόνι Boss (BOSS Stores), ζιβάγκο Brooks Brothers (Brooks Brothers Boutique).

Αν δεν ήσουν ηθοποιός τη δουλειά θα έκανες για να ζήσεις;

Θα ήμουν σεφ.

Μπορείς να ανακαλέσεις τη δυσκολότερη στιγμή σου σε μία πρόβα;

Ολόκληρη η πρώτη μου πρόβα ως ηθοποιός. Έπαιζα με τον Βασιλή Χαραλαμπόπουλο, την Ελένη Ράντου, τον Φάνη Μουρατίδη και τη τστη Νύχτα Ραδιοφώνων. Παρ’ ότι όλοι τους ήταν τόσο ανοιχτοί και τόσο δοτικοί, εγώ ένιωθα ότι πάω να κάνω κάτι για το οποίο δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Ήμουν στο μαύρο σκοτάδι. Σαν να με πήγαν στο φεγγάρι και να μου είπαν: «Τη βλέπεις τη Γη; Πήδα και φτάσε εκεί». Ευτυχώς βέβαια τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ καλύτερα.

Πες μου την πρώτη ατάκα που σου έρχεται στο μυαλό από κάποιον από τους χαρακτήρες που υποδύεσαι.

Είναι καφρίλα, αλλά θα σ’ την πω… Στη Μεγάλη Έκρηξη, όταν ο Γιώργος πρωτοκαβατζώνεται με μία γκόμενα και συζεί και αρχίζει να βαλτώνει, παραδέχεται ότι «Το σεξ πια δεν είναι κάτι που πρέπει να κερδίζεις μέρα με την μέρα αλλά ένα τεράστιο ζώο που σκότωσες για να βγάλεις όλο τον χειμώνα τρώγοντάς το». Δεν έχω ακούσει κάποιον να περιγράφει τη σχέση του με πιο μίζερο τρόπο.

Ποιο είναι το πιο ασυνήθιστο μήνυμα που έχεις λάβει στο inbox σου από θαυμάστρια;

Δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο... Να σου πω ότι, μήνυμα με προσωπικό περιεχόμενο έρχεται περίπου ένα στο πεντάμηνο;

Μα υποτίθεται ότι είσαι ένας από τους νέους ωραίους του ελληνικού θεάτρου…

Κι όμως…

Περιμέναμε κάτι καλύτερο από σένα Ορφέα Αυγουστίδη…

Εγώ πάλι όχι...

 

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ζει για το εδώ και το τώρα

Γιλέκο Zara, ζιβάγκο Brooks Brothers (Brooks Brothers Boutique).