Τι έδειξε η νομική αναγνώριση φύλου για το πολιτικό μας σύστημα;

Τι έδειξε η νομική αναγνώριση φύλου για το πολιτικό μας σύστημα;

Μπορεί μια κυβερνητική πλειοψηφία να σπρώχνει προς τα εμπρός μια κοινωνία, χωρίς την συγκατάθεσή της;

Δεν είναι πολλές οι στιγμές που η κοινοβουλευτική διαδικασία προκάλεσε τόσο ζωηρό κοινωνικό διάλογο έξω και τόση εργώδη αντιπαράθεση επιχειρημάτων μέσα στη Βουλή των Ελλήνων, όσο η ψήφιση του νομοσχεδίου της λεγόμενης νομικής αναγνώρισης ταυτότητας φύλου. Μολονότι η Εκκλησία της Ελλάδος και κάποιοι υπερσυντηρητικοί κύκλοι σχηματοποίησαν τη δημόσια αντιδραστική ρητορική, η αλήθεια είναι ότι στα εσωτερικά των κομμάτων αλλά και συνολικά στην κοινωνία υπήρξαν εμφανή ρήγματα και διαφοροποιήσεις.

Και αυτό αποδεικνύει αφενός ότι κάθε μεταρρύθμιση, μικρή ή μεγάλη, δεν αποτελεί μονοπώλιο κανενός ιδεολογικού ή πολιτικού χώρου, αφετέρου ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την πολιτική βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά απαιτεί την επίτευξη ευρύτερης κοινωνικής συναίνεσης. Άλλωστε, παρ' όλες τις πολλές επιμέρους στρεβλώσεις, η Ελλάς παραμένει μια ζωηρή δημοκρατία, όπου, σε κοινωνικά ζητήματα όπως αυτό, η αντιπαράθεση απόψεων εντός και εκτός του Βουλευτηρίου αποτελεί βασικό στοιχείο της τελικής νομοθέτησης.

Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου αποτελεί πολιτικό επίτευγμα και ορόσημο, που συμβάλλει στην εμπέδωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πατρίδα μας.

Αν ανατρέξουμε τριάντα τέσσερα και πλέον χρόνια πριν, η μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου από την πρώτη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της χώρας είχε ξεσηκώσει όχι μόνον την Εκκλησία, αλλά και τουλάχιστον τη μισή ελληνική κοινωνία. Με δέσμη μέτρων που έφερνε τα πάνω κάτω στις σχέσεις της ελληνικής οικογένειας, διά μιας οι έγγαμες γυναίκες μπορούσαν να αποκτούν περιουσία ισότιμα και ανεξάρτητα από τους συζύγους τους, ενώ οι αλλόθρησκοι μπορούσαν να συνάψουν πολιτικό γάμο χωρίς αλλαγή της πίστης τους.

Στις μέρες μας, η κοινωνία είχε δοκιμαστεί σχετικά πρόσφατα με μια αντίστοιχης υφής διαδικασία κατά την ψήφιση της επέκτασης του συμφώνου αστικής ένωσης ή άλλως συμβίωσης σε άτομα του ίδιου φύλου το Δεκέμβριο του 2015. Βέβαια, τότε η ρύθμιση που ψηφίστηκε αφορούσε σε πολύ μεγαλύτερη μερίδα του κοινωνικού συνόλου, αλλά και τότε οι οξύτατες αντιδράσεις δεν εμπόδισαν την θεσμική μεταρρύθμιση που επιδιώχθηκε.

Στ' αλήθεια και τότε και τώρα, οι ρυθμίσεις ανήκουν στην καρδιά της λεγόμενης «προοδευτικής ατζέντας» και με την ψήφισή τους η πατρίδα μας κατατάσσεται στην χορεία των κρατών με φιλελεύθερη νομοθεσία στα θέματα αυτά. Ας μην ξεχνούμε ότι η χώρα μας (και η Κύπρος) παραμένουν τα μόνα ορθόδοξα χριστιανικά κράτη με συναφή νομοθεσία, αποδεικνύοντας ότι, έστω και με δυσκολία, υιοθετούμε τη θεσμική εξέλιξη του προηγμένου κόσμου. Για δε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που έχει αστοχήσει σε πλείστους τομείς, η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου αποτελεί πρόδηλο πολιτικό επίτευγμα και ορόσημο, που συμβάλλει στην εμπέδωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισονομίας στην πατρίδα μας.

Χρέος και στόχος κάθε κυβερνητικής πλειοψηφίας οφείλει να είναι η βελτίωση της ζωής όσων ζουν στη χώρα

Πρακτικά, με την ψήφιση του Ν. 4491/2017 μπορεί κάθε ενήλικας αυτοβούλως, και κάθε ανήλικος από 15 χρόνων με τη συναίνεση των γονέων του, να ζητήσει από το Ειρηνοδικείο του τόπου νόμιμης κατοικίας του την αναγνώριση φύλου διάφορου από το βιολογικό, με το οποίο καταχωρίστηκε κατά τη γέννησή του. Δηλαδή η νομοθεσία μας πλέον επιτρέπει σε οποιοδήποτε άτομο να κατοχυρώνει ως ισχυρό το φύλο που αισθάνεται και επιθυμεί να εκδηλώνει κοινωνικά, αν έχει απόκλιση από το βιολογικό του. Χωρίς ιατρικές επεμβάσεις διόρθωσης φύλου και τις περιττές διαδικασίες που επέβαλλε ως σήμερα ο Νόμος, κάθε άτομο που αντιμετωπίζει δυσφορία από αυτήν την απόκλιση μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις μιας πιο ευτυχούς διαβίωσης.

Χρέος και στόχος κάθε κυβερνητικής πλειοψηφίας οφείλει να είναι η βελτίωση της ζωής όσων ζουν στη χώρα και η επίτευξη όρων ισονομίας ανάμεσα σε όλους, μα όλους τους πολίτες. Σκεφθείτε, λοιπόν, τι ανακούφιση αλλά και αίσθημα θεσμικής δικαίωσης προσφέρει στα διεμφυλικά άτομα, που ζουν ως σήμερα μια τρομαγμένη και συχνά απαξιωμένη κοινωνική ζωή. Σε παλιότερες δεκαετίες γυναίκες που γεννήθηκαν ως αγόρια ακολουθούσαν σχεδόν ως μονόδρομο το βιοπορισμό μέσω της παράνομης πορνείας και οι άνδρες που γεννήθηκαν με θηλυκά σωματικά χαρακτηριστικά βίωναν τον δριμύ κοινωνικό αποκλεισμό λόγω της διαφορετικότητάς τους. 

Σκεφθείτε τα άτομα που αισθάνονται δυσφορία φύλου και ζουν μια ζωή που δεν έχουν επιλέξει και σήμερα έχουν πλέον ένα θεσμικό έδαφος που αντί να απορρίπτει, υποδέχεται την ετερότητά τους. Φανταστείτε, τέλος, τους ταλαιπωρημένους γονείς ενός τρανς ατόμου, που η κοινωνική πίεση τους έχει οδηγήσει στην απόγνωση ή ακόμη και στην απόρριψη του παιδιού τους, και βλέπουν την αντιπροσωπευτικά εκφρασμένη πλειοψηφία των Ελλήνων να τους αναγνωρίζει.

Όλους αυτούς τους συνανθρώπους μας μπορούσε κανείς να δει εύγλωττα στα φωτεινά βλέμματα των εκπροσώπων της τρανς κοινότητας της χώρας στα θεωρεία της Βουλής κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου την Τρίτη το βράδυ. Αξίζει ένα μπράβο σε αυτούς που στάθηκαν ορθοί για δεκαετίες, παρά το κράξιμο, τους εκφοβισμούς, την απόρριψη από γονείς και φίλους και τα κατάφεραν.