Η μοναχική ψυχή του κυρίου Lavelle

Η μοναχική ψυχή του κυρίου Lavelle

Από την άνοδο στη πτώση και ξανά στο δρόμο της επιτυχίας, η ζωή του James Lavelle δικαίως έγινε μουσικό ντοκιμαντέρ

Όταν ο James ήταν δεκατεσσάρων ετών, ζήτησε από τη μητέρα του να του δώσει προκαταβολικά το χαρτζιλίκι όλου του χρόνου για να αγοράσει δύο πικάπ. «Μα πώς γίνεται ένα δεκατετράχρονο παιδί να κάνει το DJ στις pub, πώς το κατάφερε αυτό;», θα αναρωτιόταν κατόπιν εκείνη, όμως οι βραδιές στα συνοικιακά μπαράκια θα αποτελούσαν μονάχα την αρχή για τον υπέρμετρα φιλόδοξο γιο της. 
 
Στα πλαίσια της 2ης χρονιάς διεξαγωγής του διεθνούς φεστιβάλ In–edit Athens Edition και με αφορμή την παρουσίαση του μουσικού ντοκιμαντέρ The man from Mo Wax, συναντήσαμε τον James Lavelle στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
 
«Η αρχική ιδέα γι’ αυτό το ντοκιμαντέρ ήταν της πρώην γυναίκας μου. Ήταν άγρια γυναίκα, ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη», μας εκμυστηρεύεται δίχως να μας εκπλήσσει, αφού κι ο ίδιος μοιάζει να έλκεται παράφορα από το ανεξέλεγκτο και να θέλει να προκαλέσει το απρόβλεπτο. 
 
«Είναι αδύνατον να χωρέσεις είκοσι χρονιά σ’ ένα φιλμ μιάμισης ώρας. Πρόκειται για πολύ μικρά αποσπάσματα μιας ολόκληρης ζωής γύρω από μια συγκεκριμένη σκηνοθετική οπτική για τα γεγονότα που καθόρισαν τις επιλογές μου. Υπάρχει όμως αλήθεια σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες παρουσιάζουν τους εαυτούς τους σαν τέλειους κι αυτό το βρίσκω βαρετό». 
 
Κυνηγώντας την αυθεντικότητα, την εποχή που παρατούσε το κολέγιο για να δουλέψει σε ένα δισκάδικο, η hip hop μεσουρανούσε. «H hip hop επανεφηύρε τον κόσμο. Εισχώρησε σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, το πολιτιστικό, το πολιτικό, το φυλετικό, το πολυπολιτισμικό, το γλωσσικό. Η hip hop έδωσε ταυτότητα σε εμένα και τους φίλους μου». 
 
Η μοναχική ψυχή του κυρίου Lavelle
 
Ιδρύοντας τη Mo Wax, ο James θα έδινε κι ο ίδιος λίγο απ’ τη δική του ταυτότητα στον υπόλοιπο κόσμο. Στο μυαλό του η αμερικάνικη hip hop συναντούσε την αμιγώς βρετανική trip hop της σκηνής του Bristol και η παρέα που θα ξεκινούσε από ένα μικρό διαμέρισμα στο Ανατολικό Λονδίνο, έμελλε να αποτελέσει μια εμβληματική δισκογραφική εταιρεία, η οποία θα του απέφερε δυσθεώρητη φήμη, μετατρέποντας τον απ’ το παιδί του δισκάδικου σε ένα διάσημο εκατομμυριούχο εικοσιενός ετών. 
 
Στα είκοσι δύο του και δίχως να γνωρίζει μουσική, συγκεντρώνει  σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής του, όπως τους Dj Shadow, Tom Yorke, Richard Ashcroft, ιδρύοντας τους U.N.K.L.E.  Στο πρώτο τους άλμπουμ U.N.K.L.E. – Psyence Fiction, οι ήχοι της συνεχώς αναπτυσσόμενης ηλεκτρονικής μουσικής θα γινόντουσαν ένα μ’ αυτούς της κλασσικής ροκ κι ο δίσκος θα χαρακτηριζόταν ως ένας απ’ τους σπουδαιότερους της δεκαετίας. 
 
Η μοναχική ψυχή του κυρίου Lavelle
 
Λίγο καιρό μετά ωστόσο η πτώση του θα ήταν σκληρή. Η απάνθρωπη πραγματικότητα της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας θα τον έριχνε απότομα απ’ τον θρόνο του. Η Mo Wax θα χανόταν σε παραγράφους εταιρικών συγχωνεύσεων, οι συνεργασίες και οι φιλίες θα εξατμίζονταν σε δικόγραφα και αγωγές, τα μετέπειτα άλμπουμ των U.N.K.L.E. δεν θα καλωσορίζονταν με διθυραμβικές κριτικές, ενώ η κρίση που θα έπληττε μαζικά την παγκόσμια βιομηχανία της μουσικής θα τον οδηγούσε στην αναπόφευκτη πτώχευση.
 
 Από εκεί και πέρα, η ζωή του James θα διακλαδιζόταν ανάμεσα σε δυο συναισθηματικά αντίθετους πόλους. Από τη μία θα χοροπηδούσε σε εύθυμες dance club βραδιές και σε ατελείωτες παγκόσμιες περιοδείες γνωρίζοντας την αποθέωση από χιλιάδες οπαδούς και από την άλλη θα κλειδωνόταν στο σκοτεινό καταφύγιο του ήχου των U.N.K.L.E.
 
Η μοναχική ψυχή του κυρίου Lavelle
 
«Αφιέρωσα τη ζωή μου σε κάτι που με οδήγησε να κοιμάμαι σε ξενοδοχεία, να περνάω τις ημέρες μου μέσα στα στούντιο, να βυθίζω τον εαυτό μου σε χρέη και να βλέπω ελάχιστα το παιδί μου. Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί τα έκανα όλα αυτά. Για τη μουσική; Ναι, η μουσική είναι η κάθαρση μου».
 
«Είναι όμως μια κάθαρση που συχνά έρχεται μέσα απ’ τους άλλους. Κάποιες φορές αυτό που έχει γράψει ένας συνεργάτης μου, είναι ακριβώς αυτό που ήθελα κι εγώ να εκφράσω. Με απασχολεί η έννοια της ύπαρξης και καταλαβαίνω πως υπάρχω και μέσα απ’ τους άλλους». 
 
Η μουσική των U.N.K.L.E. είναι ατμοσφαιρική, κυρίως όμως είναι σκληρή και διακατέχεται από μελαγχολία, σκοτάδι και αγωνία. 
 
«Είμαι ένας προβληματισμένος άνθρωπος, όμως το σκοτάδι των U.N.K.L.E. δεν είναι αυτοκτονικό. Υπάρχει ένα φως στο τέλος του τούνελ και σε αυτό θέλω να φτάσω. Ίσως αυτό το φως να είναι η αγάπη, ίσως όλα να καταλήγουν στην αγάπη τελικά». 
 
Η αναγνώριση για τη συνεισφορά του ήρθε με τη θέση του επιμελητή στο Meltdown Festival του Λονδίνου. Ένας ζωντανός θρύλος που θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους ευρηματικότερους πρωτοπόρους της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, έχοντας ανακαλύψει σημαντικότατους καλλιτέχνες της trip – hop και της hip hop κι έχοντας δωρίσει μέσα από αμέτρητες συνεργασίες μουσικά tracks σαν το Lonely Soul, το Paradise και το In a State.
 
Σε μια από τις τελευταίες σκηνές του ντοκιμαντέρ και με αφορμή την παρουσίαση του τρίτου δίσκου των U.N.K.L.E. – War Stories, σε μια ερώτηση που του γίνεται για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος πόλεμος που έχει παλέψει ποτέ του, εκείνος θα απαντήσει δίχως δισταγμό: «Με τον εαυτό μου». 
 
Η μοναχική ψυχή του κυρίου Lavelle
 
«Τώρα ξεκινάει ένα καινούργιο ταξίδι που δεν ξέρω που θα με βγάλει. Νομίζω πως ο πέμπτος δίσκος των U.N.K.L.E. – the Road part.1 έχει αρκετό ενδιαφέρον. Είναι άλλωστε ο μόνος που ηχογραφήθηκε σε μια περίοδο όπου υπήρχε αρκετή ηρεμία στη ζωή μου, αφού στο πρώτο δίσκο παντρευόμουν, στο δεύτερο χώριζα, στο τρίτο ξαναπαντρευόμουν και στον τέταρτο ξαναχώριζα», λέει γελώντας.  
 
Όσο για τη μεγαλύτερη φιλοδοξία του: «Να είμαι ένας καλός πατέρας, ένας καλός καλλιτέχνης και να προσφέρω ποιότητα και ειλικρίνεια στον κόσμο».
 

 

ΜΕΡΙΚΑ ΑΚΟΜΑ ΘΕΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ

Τα top 5 cocktails με σαμπάνια

Τα top 5 cocktails με σαμπάνια