Στις αίθουσες: Darkest Hour, του Joe Wright

Στις αίθουσες: Darkest Hour, του Joe Wright

Η ερμηνευτική tour de force του Gary Oldman ως Winston Churchill τον πάει κατευθείαν για το χρυσό αγαλματάκι, κι ο Ιωσήφ Πρωϊμάκης του εύχεται καλό κατευόδιο

Darkest Hour / Η Πιο Σκοτεινή Ώρα (4/5)
Ιστορικό βιογραφικό δράμα εποχής σε σκηνοθεσία του Joe Wright και σενάριο του Anthony McCarten, με τους Gary Oldman, Lily James, Kristin Scott Thomas κ.ά., διάρκειας 125 λεπτών, στις αίθουσες από 18 Ιανουαρίου σε διανομή της UIP.

 

Ιστορικό, βιογραφικό, δράμα, εποχής: αν ψάξει κανείς να βρει τα μυστικά συστατικά με τα οποία μπορεί να συνθέσει το οσκαρικό χρυσό, αυτά τα τέσσερα χρειάζεται, και το Darkest Hour τα έχει και τα τέσσερα. Eπικεντρωμένο στην περίοδο ανάληψης καθηκόντων του Winston Churchill ως πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας, καταμεσής της πιο κρίσιμης καμπής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η νέα ταινία του Joe Wright είναι κατ’ αρχήν η πιο πλούσια, χορταστική, γεμάτη λεπτομέρεια και φινέτσα ταινία εποχής που θα δούμε όλη τη χρονιά. Τουλάχιστον.

Αυτό είναι βέβαια το λιγότερο που θα περιμέναμε από τον Joe Wright, έναν σκηνοθέτη που ειδικεύεται ακριβώς σ’ αυτήν την εξαντλητικής λεπτομέρειας αναπαράσταση εποχών, ο οποίος επιστρέφει με ετούτη τη νέα του δουλειά, στην περίοδο της πρώτης του μεγάλης επιτυχίας, τις ημέρες της Δουνκέρκης. Σκηνοθετώντας ένα εξαιρετικό companion piece στο Atonement / Εξιλέωση (2007) του, o Wright συνθέτει ένα επιβλητικό δίπτυχο homage σε μια απ’ τις σημαντικότερες πτυχές της βρετανικής Ιστορίας, αντιπαραθέτοντας έτσι την πυγμή ενός λαού αποφασισμένου να διατηρήσει την ανεξαρτησία του κόντρα σε μια Ευρώπη που λύγιζε, με την λαϊκή βούληση που οδήγησε προ λίγων ετών στο αποτέλεσμα του Brexit. Αυτοί οι διακριτικοί, αλλά σαφείς παραλληλισμοί χαρίζουν στην ταινία του Wright μια ιδιαίτερη χροιά επικαιρότητας, με αναπόφευκτη την εσάνς θλίψης που θα ακολουθήσει την απαραίτητη σύγκριση της αμηχανίας και της ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού του Ηνωμένου Βασιλείου του σήμερα, με την ηγεσία του τότε.

Γιατί, άλλωστε, κάτω απ’ το αριστουργηματικό περιτύλιγμα της αναπαράστασης της εποχής, αυτό που στ’ αλήθεια βρυχάται στην ταινία του Wright, είναι ο κεντρικός της χαρακτήρας: ένας απ’ τους πιο αβανταδόρικους που έχει παράσχει ποτέ η Ιστορία του Ανθρώπου, ο Winston Churchill βράζει και κοχλάζει με τσαγανό κι ορμή κόντρα στις Μοίρες, χάρη στην αποστομωτικής πίστης και αφοσίωσης ερμηνευτική tour de force του Gary Oldman, που δεν μεταμορφώνεται απλώς στον ογκόλιθο της ευρωπαϊκής πολιτικής που ενσαρκώνει, αλλά μεταμορφώνει τον ίδιο τον Churchill στη δύναμη της φύσης που έχει φτάσει το όνομά του να συμβολίζει στη συλλογική ιστορική μνήμη σήμερα.

Πράγματι, το αυστηρά συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μέσα από οποίο μας επιτρέπει το σενάριο του Anthony McCarten να γνωρίσουμε αυτήν την καταλυτική φιγούρα, δίνει στον Wright ευχέρεια να αφήσει στο σκοτάδι μερικές από τις πιο αμφιλεγόμενες πτυχές του χαρακτήρα και της διαδρομής του Churchill, όμως το Darkest Hour, που μοιάζει προδιαγεγραμμένο για θρίαμβο στις οσκαρικές κατηγορίες Κοστουμιών, Μακιγιάζ, Σχεδιασμού Παραγωγής, Α’ Ανδρικού Ρόλου, κι ενδεχομένως Μουσικής για την παλιάς κοπής, επιβλητική δουλειά του Dario Marianelli στα πομπώδη ηχοχρώματα, δεν είναι ένα μάθημα πολιτικής ιστορίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για μια σπουδαία δουλειά υψηλής μαεστρίας, που κάνει το δίωρο στην αίθουσα να αξίζει όχι μόνο την πρώτη, αλλά και όλες τις επόμενες από τις πολλαπλές θεάσεις που θα προκαλέσει.


Δες Τώρα