Reviewed in 60” – The Post, του Steven Spielberg

Reviewed in 60” – The Post, του Steven Spielberg

Μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν βρίσκεται ήδη στις αίθουσες, κι ο Ιωσήφ Πρωϊμάκης την αναλύει σε λιγότερο χρόνο απ’ όσο χρειάζεται για να πιείτε μαζί του έναν εσπρέσο.

The Post / Απαγορευμένα Μυστικά (3,5/5)
Κοινωνικό δράμα εποχής σε σκηνοθεσία του Steven Spielberg και σενάριο των Liz Hannah και Josh Singer, με τους Meryl Streep, Tom Hanks κ.ά., διάρκειας 115’, στις αίθουσες από 11 Ιανουαρίου από την Odeon

Σ’ αυτούς τους περίεργους καιρούς που ζούμε, τους καιρούς των fake news και των alternative facts, όπου η πιο ισχυρή αλήθεια είναι η εκδοχή της πραγματικότητας που πλασάρει όποιος φωνάζει πιο δυνατά από τον συνομιλητή του, είναι καλό που και που να θυμόμαστε μερικές ομάδες ανθρώπων που αντιμετώπιζαν τα γεγονότα και τα ντοκουμέντα τους ως τον μοναδικό αξιόπιστο μπούσουλα σ’ αυτόν τον λαβύρινθο πληροφοριών που λέγεται ζωή, και την αποκάλυψη των γεγονότων αυτών ως τη μόνη ιδεολογία για την οποία αξίζει η ζωή αυτή να διακινδυνευτεί.

Μια τέτοια ομάδα βάζει στο κέντρο του φακού του ο Steven Spielberg, αφηγούμενος την αποκάλυψη των άκρως απόρρητων Pentagon Papers, που εκτός του ότι ξεσκέπασαν τον πόλεμο του Βιετνάμ ως μια εξαρχής χαμένη υπόθεση εν γνώσει σειράς κυβερνήσεων που εξαπατούσαν των αμερικανικό λαό, αποτέλεσαν και την αποκάλυψη που θα μετέτρεπε την Washington Post, από μια παραπαίουσα τοπική εφημερίδα, στο φάρο της τολμηρής δημοσιογραφίας που συμβολίζει σήμερα.

Με τον Tom Hanks και την Meryl Streep στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του διευθυντή και της εκδότριας της εφημερίδας αντίστοιχα να παραδίδουν δυο απολαυστικές ερμηνείες με έντονο πολιτικοκοινωνικό συμβολισμό, το σενάριο των Liz Hannah και Josh Singer εντοπίζει στο παρελθόν κοινωνικές αγκυλώσεις που παραμένουν ισχυρές ακόμη και σήμερα, και υπογραμμίζει στρεβλώσεις στις ισορροπίες των εξουσιών, που διατρέχουν τη σχέση πολιτικής και δημοσιογραφίας ακόμη και σήμερα, σε βαθμό σαφώς πιο σκοτεινό και κρίσιμο ακόμη κι από τότε.

Με αψεγάδιαστη την αναπαράσταση της Αμερικής του Βιετνάμ όχι μόνο στα κοστούμια και τα σκηνικά, αλλά κυρίως στο αίσθημα μουδιασμένου αποπροσανατολισμού μιας εξαιρετικά άνισης και συντηρητικής κοινωνίας, ο Spielberg παραδίδει ένα υπνωτιστικό πολιτικό θρίλερ, το οποίο όμως πολύ απέχει από το μάθημα πολιτικής ιστορίας, στρέφοντας τον αφηγηματικό του πυρήνα όχι τόσο στις συνθήκες, αλλά στο σθένος χαρακτήρα με το οποίο οι ήρωές του τις υπερέβησαν, παραδίδοντας μια ζουμερή επίδειξη του πόσο συναρπαστικό και απαραίτητο μπορεί να αποδειχθεί το σοβαρό κινηματογραφικό δράμα σήμερα, εντοπίζοντας την πλάνη των εποχών μας στους παρ’ ολίγον ολέθρους του χθες.

Η απόλαυση μιας καλής, ενήλικης συζήτησης είναι αυτό που κάνει την καρδιά της ταινίας να χτυπά, με τον Spielberg να σκηνοθετεί και να χορογραφεί σκηνές διαλόγου με ένταση αντίστοιχη μιας ξιφομαχίας απ’ το Star Wars. Μόνο που εδώ, αντί για φωτόσπαθα, οι Sith και η Jedi της ελευθερίας του λόγου χρησιμοποιούν καλοακονισμένα επιχειρήματα, φορτισμένα με το συναίσθημα της υπεράσπισης ιδεών, αξιών και ηθικών ορίων. Αυτό κι είναι κάτι που αξίζει να δει κανείς στην αίθουσα, ειδικά σ' αυτούς τους περίεργους καιρούς που ζούμε.


Δες Τώρα