Reviewed in 60" - Το νέο Star Wars έχει τη Δύναμη μαζί του (video)

Reviewed in 60

Η μεγάλη κληρονομιά του Star Wars επιστρέφει για να μας ταξιδέψει πίσω σ’ έναν γαλαξία πολύ πολύ μακριά, κι ο Ιωσήφ Πρωϊμάκης παίρνει τη θέση του σε λιγότερο χρόνο απ’ όσο χρειάζεται να πρασινίσει ένα φανάρι στην Κηφισίας.

Όσο κυνικούς κι αν προσπαθεί να μας κάνει ετούτη η ζωή η πεζή και προσγειωμένη που βιώνουμε, πρέπει στ’ αλήθεια να προσπαθήσει κανείς πολύ για να μπορέσει να αντισταθεί στη δύναμη που έχουν οι πρώτες κιόλας νότες του εμβληματικού μουσικού θέματος του John Williams, όταν πλημμυρίζουν τη σκοτεινή αίθουσα για να μας μεταφέρουν σ’ έναν γαλαξία πολύ πολύ μακριά: τον γαλαξία των παιδικάτων μας, τότε που η μαγεία του σινεμά είχε την ικανότητα όχι μονάχα να γεμίζει την αίθουσα, αλλά να βγαίνει κι έξω απ’ αυτήν, ομορφαίνοντας έστω και λίγο την κανονική ζωή μας. Αυτή είναι η κληρονομιά του Star Wars, κι αυτήν την κληρονομιά προσπαθεί να συντηρήσει για άλλη μια χρονιά η επιστροφή του μεγαλύτερου franchise του γαλαξία μας, στις αίθουσες του ταπεινού πλανήτη μας. Αν τα καταφέρνει; Και ναι και όχι.

Συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις λένε πως όσα λιγότερα ξέρεις για την πλοκή της ταινίας, τόσο περισσότερο θα ευχαριστηθείς τις ανατροπές της. Εν προκειμένω όμως, δεν υπάρχουν και πολλά να περιμένει κανείς ούτε σε πλοκή ούτε σε ανατροπές: αν έχεις πιάσει έστω και λίγο αυτήν την φαταλιστική υφή της Δύναμης, που τοποθετεί ήρωες και αντιήρωες στη Φωτεινή ή τη Σκοτεινή πλευρά της, σαν πιόνια σε μια αιώνια μάχη ισορροπίας ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό (που, διάολε, επτά ταινίες τώρα, θα πρέπει να το ‘χεις πιάσει αυτό), τότε έχεις πιάσει λίγο πολύ και το αναπόφευκτο του πεπρωμένου τους -- αρκετά, τούλαχιστον, ώστε να έχεις πια αντιληφθεί ότι δεν έχει τόσο σημασία το τι θα τους συμβεί, αλλά το πώς.

Η βασική αφηγηματική αψίδα της ταινίας ακολουθεί τη διαδρομή της Ray (αφοπλιστικά δροσερή για άλλη μια φορά η Daisy Ridley σε ρόλο μικρότερων απαιτήσεων από την πρώτη της εμφάνιση) και του Kylo Ren (επαρκώς μουτρωμένος ο Adam Driver), να αναδειχθούν σε ηγετικές μορφές των δυο πλευρών της Δύναμης, με τους παράπλευρους χαρακτήρες να χτυπιούνται στα περιθώρια, και να ακολουθούν μια αρκετά προβλέψιμη, αν όχι πλήρως προδιαγεγραμμένη πορεία. Με το δραματουργικό ταξίδι κεντρικών και μη χαρακτήρων να κινείται κυρίως κατά μήκος της πλοκής, και δευτερευόντως προς το βάθος της ψυχής τους, το εν γένει υποτονικό σενάριο του Rian Johnson έχει μια αύρα αναπάντεχου να σου προσφέρει στο επίπεδο του πώς οι ήρωες θα φτάσουν στο τέλος της μηχανιστικής τους διαδρομής, όχι σε δόση τέτοια όμως, ώστε να σε κρατήσει και κρεμασμένο απ’ την καρέκλα σου.

Αντίθετα, η καλοστημένη δράση (όταν αυτή εμφανίζεται, σ’ ένα απ’ τα πιο πυκνά σε διάλογο επεισόδια της σύγχρονης εποχής του franchise) έχει αρκετό καρδιοχτύπι να προσφέρει, τα απολαυστικά ψηφιακά εφέ βρίσκονται κάνα δυο σκάλες πιο ψηλά από ‘κείνα τη προηγούμενης ταινίας (τη εξαιρέσει ενός άκρως απογοητευτικού ρετρό-Yoda, για τον οποίο όμως αποζημιώνει η μεγαλειώδης σύλληψη του «πλανήτη που ματώνει» στη χορταστική μάχη του φινάλε), ενώ απλόχερα προσφέρεται και η συγκίνηση, και μάλιστα όχι του είδους που βασίζεται στη νοσταλγία, αλλά αυτού που θα σε κάνει έστω για λίγο να πιστέψεις στην Αντίσταση – και όλα όσα αυτή σημαίνει. Κι αυτό από μόνο του είναι κάτι το μαγικό, σε μια ταινία που μπορεί να μην την έχει πολύ ισχυρή, αλλά έχει πράγματι τη Δύναμη μαζί της. Ακόμη.


Το Star Wars, ep VIII - The Last Jedi (3.5/5), σε σκηνοθεσία και σενάριο του Rian Johnson, με τους Daisy Ridley, Adam Driver, Oscar Isaac, Carrie Fischer, Mark Hamill κ.ά., βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου σε διανομή της Feelgood Entertainment

ΔΕΣ ΤΩΡΑ